De nijlgans van de dijk

Op de eerste avond lag hij te rusten in het groene gras langs de dijk. Ik zat aan de overkant met mijn billen in het gras te luisteren naar hoe de schapen achter mij mekkerde. Nijlganzen zijn net als schapen geen stille dieren, hun roep klinkt als iets uit een sprookje wat je hoorde toen je als kind naar een casettebandje luisterde voordat jezelf sprookjesboeken kon lezen.

Op de vierde avond keken we elkaar in de ogen. Ik noem hem El-hob, natuurlijk, want zo gaat dat als je naar een dier kijkt.

Zijn veren waren zandkleurig, zijn borst getekend met een roestbruine vlek en zijn ogen droegen de kleur van het oranje dat ik ken van slaapmutsjes.

Hij stond op, spreidde zijn vleugels en opende zijn borst als een yogi en mijn blik bewoog mee. Ik heb uren naar hem en zijn vrienden gekeken en niets opgeschreven, dat was de beste notitie die ik die week maakte.

Nijlganzen worden vaak weggezet als indringers, omdat ze van oorsprong (net als mensen….) uit Afrika komen. Er zijn tongen die beweren dat mensen hen hebben meegenomen vanuit Afrika naar Europa om hen te houden als siervogels. Enkele van hen zouden ontsnapt zijn uit volières om weer te gaan leven als wilde vogels. Althans, dat is het verhaal wat rond zingt, omdat er een paar nijlganzen staan afgebeeld op wat oude schilderijen die in musea hangen. Maar klopt dat eigenlijk wel? Zijn ze echt ontsnapt? Liet iemand de volière open staan of baalde ze simpelweg van hun gevangenschap?

Of is er iets anders gebeurd? En klopt het verhaal simpelweg niet?

Misschien zijn er wel schilders geweest die tijdens hun reizen naar Afrika nijlganen hebben bewonderd en geschilderd, en misschien zijn er daarnaast wel individuen geweest die op eigen kracht naar Europa zijn gekomen. Het geeft te denken, omdat jonge nijlganzen, met name de mannelijke, gerust 200 kilometer van hun geboorteplek vandaan gaan broeden. Ze zouden dus best eens op eigen kracht naar Europa kunnen zijn gekomen, zonder dat we het weten. Heeft iemand dat weleens onderzocht?

Er is namelijk zoveel wat we niet weten. Wist jij bijvoorbeeld dat vogels een ei kunnen leggen met een dubbeldooier en dat er weleens eeneiige tweelingen zijn geboren? Dat is vrij zeldzaam, omdat de meeste tweelingkuikens niet op eigen kracht uit het ei kunnen komen. Maar het bestaat wel en de meeste van ons weten dat nog niet. Ik wist het ook niet, totdat ik een onderzoek las dat ik had gevonden via google scholar.

En dat is juist zo leuk en mogen we koesteren, dat we het niet helemaal weten. Dan ontstaat er ruimte om te ontdekken wie deze dieren nu werkelijk zijn, hoe zij leven en kunnen we zoeken naar manieren om samen met hen te leven, inplaats van te stellen dat het indringers zijn, want El-Hob en zijn vrienden zijn hier en zij kennen het water dat hier (net als onvoorwaardelijke liefde) stroomt en het water kent hen, nu wij nog.

Bovendien zijn nijlganzen ook nog eens onwijs tof. Als je ze goed leert kennen zul je ontdekken dat ze zo leuk en grappig zijn.

Tijdens mijn bezoeken aan El-Hob,, de nijlgans van de dijk en zijn vrienden maakt ik wat foto’s van en met een beetje fantasie ruik je nog het dijkgras en het water — ze zijn momenteel in de rui en als je goed kijkt naar de foto’s, ontdek je wie El-Hob is en zie je dat hij zijn linker buitenste slagpennen mist.