ⵣ
Leuk dat je hebt geklikt op het menu. Wist je dat de bewoners van het Rifgebied in Noord- Marokko Tamazight spreken? Ik ken een nijlgans die Anzar heet en in het Tamazight betekent dat regen. Zijn eerste partner heette Tislit en zij is helaas overleden.
Bruid van de regen - Tislit n Anzar - ⵜⵉⵙⵍⵉⵜ ⵏ ⴰⵏⵥⴰⵔ
De eerste avond lag hij te rusten in het groene gras langs de dijk. Ik zat aan de overkant met mijn billen in het gras te luisteren naar hoe de schapen achter mij mekkerde. Nijlganzen zijn net als schapen geen stille dieren, hun roep klinkt als iets uit een sprookje wat je hoorde toen je als kind naar een casettebandje luisterde voordat jezelf sprookjesboeken kon lezen.
Op de vierde avond keken we elkaar in de ogen. Ik noem hem El-hob, natuurlijk, want zo gaat dat als je naar een dier en zijn vrienden kijkt.
Zijn veren waren zandkleurig, zijn borst getekend met een roestbruine vlek en zijn ogen droegen de kleur van het oranje dat ik ken van slaapmutsjes.
Hij stond op en spreidde zijn vleugels, opende zijn borst als een yogi en mijn blik bewoog mee. Ik heb uren naar hem en zijn vrienden gekeken en niets opgeschreven, dat was de beste notitie die ik die week maakte.
Nijlganzen worden vaak weggezet als indringers, omdat ze van oorsprong (net als mensen….) uit Afrika komen. Er zijn tongen die beweren dat mensen hen hebben meegenomen naar Europa om hen te houden als siervogels. Enkele van hen zouden zijn ontsnapt uit volières om weer te gaan leven als wilde vogels. Althans, dat is het verhaal wat rond zingt, omdat er wat nijlganzen staan afgebeeld op oude schilderijen. Maar klopt het eigenlijk wel? Zijn ze echt ontsnapt? Liet iemand de volière open staan of baalde ze simpelweg van hun gevangenschap?
Of is er iets anders gebeurd?
En klopt het verhaal simpelweg niet. Misschien hebben schilders de nijlganzen tijdens hun reizen in Afrika bewonderd en geschilderd, en zijn sommige individuen op eigen kracht vanuit Afrika naar Europa gekomen. Het geeft te denken. Jonge nijlganzen kunnen gerust 200 kilometer van hun geboorteplek vandaan gaan broeden. Ze zouden dus best eens op eigen kracht naar Europa kunnen zijn gekomen, zonder dat we het weten. Heeft iemand dat eigenlijk weleens onderzocht?
Er is namelijk zoveel wat we niet weten. Wist jij bijvoorbeeld dat vogels een ei kunnen leggen met een dubbeldooier en dat er weleens eeneiige tweelingen zijn geboren? Dat is vrij zeldzaam, omdat de meeste tweelingkuikens niet op eigen kracht uit het ei kunnen komen.
En dat is juist zo leuk en mogen we koesteren, het niet helemaal weten. Dan ontstaat er ruimte om te ontdekken wie deze dieren nu werkelijk zijn en hoe zij leven en kunnen we zoeken naar manieren hoe we samen met hen kunnen leven, inplaats van te stellen dat het indringers zijn, want El-Hob en zijn vrienden zijn hier geboren en zij kennen het water dat hier stroomt en het gras dat hier groeit. En het water en gras kennen hen.
Bovendien zijn ze ook nog eens onwijs tof. Ik vind ze echt zo leuk en grappig.
Tijdens mijn bezoeken aan hen maakte ik wat foto’s van El-Hob en zijn vrienden en met een beetje fantasie ruik je het dijkgras en het water — ze zijn momenteel in de rui en als je goed kijkt zie je dat El-Hob zijn linker buitenste slagpennen mist.
